فرنویس

       این هزار مرتبه

                       گفتم:

                               - نه

دیگر توان نمانده

                   - توانایی

در بند بند من

از تاب رفته است.

شب با تمام وحشت خود خواب رفته است

و در تمام این شب تاریک

تاریک چون تفاهم من

                         - با تو!

انسان

افسانه مکرر اندوه و رنج را

تکرار میکند.

گفتی:

         "امیدهاست

          "در ناامید بودن من

                                 اما

این ابر تیره را

                نم باران نبود و نیست

این ابر تیره را سر باریدن.

انسان بجای آب

هرم سراب سوخته می نوشد.

گل های نوشکفته

این لاله های سرخ

گل نیست

              - خون رسته ز خاک است.

باور کن اعتماد

از قلب های کال

بار رحیل بسته

و مهربانی مارا

خشم و تنفر افزون

از یاد برده است.

باور نمیکنی؟

که حس پاک عاطفه در سینه مرده است.