همه چی آرومه ....

از زور عاشورا مردم اینجا روزه گرفتن و دعا کردن و میخواستن امروز نماز بارون بخونن که انگار زلزله بدجور زد تو حال مسلمانان این خطه... راستش دیشب بدجور دوباره همه ترسیدن چون توی چندتا از شهرهای کرمان زلزله احساس شد ... بخصوص همه باز نگران بم و زرند بودن..

راستش با وجود اینکه شوخی کردن با زلزله اصلا هم کار خوبی نیست اما این روزها همه توی شهر من میگردن میخندن میگن نماز امام جمعه بارون که نداشت بالاخره یه تاثیری داشت!!!!!!! فکر کنم تا چند روز دیگه اسم امام جمعه رو بذارن حاجی ویبره ای!!!! خدا بدجور داره میزنه توی ذوق عوامل ظلم.... هر چند واسه هموطنان و هم استانیام که فوت شدن یا زخم برداشتن ناراحتم و ابراز همدردی میکنم اما از اینکه خدا زد تو حال این چندتا جوجه حاجی تازه ملا شده باید گفت دست مریزاد!!! 

دیشب یاد روزهای بامزه گذشته هم افتادم و دوران دانشجویی... دوران دانشجویی من مصادف بود با زلزله بم و لرزه های پی در پی که توی کرمان اتفاق میافتاد... راستش بعد اینکه فاجعه بم کهنه شد و از یاد رفت این زمین لرزه های مداوم و پشت سر هم تبدیل شده بود به تفریحی توی خوابگاههای دانشجویی باهنر....

توی خوابگاه با وجود سرما شدید هوا فقط کافی بود یکی از بچه ها احساس کنه که زمین یه ویبره کرده ... اونوقت همه میریختن توی محوطه و آتیش و رقص و هلهله برپا میشد.... البته بعد از اینکه همه استان کرمانیا مطمئن میشدن خبری توی شهرهای خودشون نبوده... خلاصه هر دفعه هم مسئولین خوابگاه میومدن دعوا میکردن و میگفتن زلزله نبوده برین توی خوابگاه.. اما هیچکس هم بخرجش نمیرفت ....سال بعدش دیگه زیاد از زلزله خبری نبود اما چند بار بچه ها الکی چو انداختن امشب زلزله میشه تا باز بساط پهن بشه....

نمیدونم اما فکر کنم زلزله دیشب نشونه ای بود برای اون دسته از آدمای این دیار که هنوز هم فکر میکنن این چیزی که سر نیزه کردن قرآنه و دنبال بهره برداری و خر کردن مردم بیچاره هستند و سوء استفاده از مردم ساده دل شهرهای کرمان... خدا خودش رسواشون میکنه ان شاالله!!!

 

راستی میخواستم یه پست واسه شب یلدا بذارم اما الان زرم نمیاد..... شب یاداتون مبارک و خوش بگذره!!!

 

همین الان خبر رسید که گویا در حالی که من داشتم چک میل میکردم و وبگردی میکردم زلزله شده و نفهمیدم... انگار هم دوباره بم زلزله شده ما را هم تکانده است.... بچه ها بهوش باشید امشب انگار مساله جدی شده دوباره... زمستان دوباره زمین سردش شده... نگران نباشید ... من میرم تا راحت بخوابم... اگه فردا دیدین چیزی نذاشتم اینجا فاتحه یادتون نره!!!!

بدو بدو بدبخت شدیم رفت!!!!

راستش در راستای اینکه اینجا یک وبلاگ سیاسی اقتصادی و تخصصی نیست من تنها از زاویه یک شهروند درجه ۳ ایرانی یعنی از زاویه نسل متولد شده در جنگ نسل بدبخت فلک زده ای که اصلا نمیدونه قراره چی بشه نسل بی فرهنگ بی تمدن ول و چلی که وسط اسلام و لائیک و خیلی چیزای دیگه گیر کرده و از طبقه نیمه فقیر جامعه و .... صحبت میکنم!!!!!

توی شهر کوچیک ولی قشنگ ما هیچ چیز نیست که جالب باشه.. ما سینما نداریم مرکز خرید نداریم پارک درست حسابی نداریم باغ وحش نداریم تئاتر نداریم کنسرت نداریم امنیت نداریم و در کل هیچ چیزی که بشه اسمشو گذاشت امکانات شهری نداریم!!!! تنها تفریح مردم این شهر رفتن به مهمانیه که اونم ادمهای افاده ای مثل من دوست ندارند برند... و البته گاهی تاب خوردن توی خیابون که اونم پیاده نمیشه و باید حتما با ماشین بریم بخاطر امنیت اجتماعی بالا و خیلی حرفای نگفتنی دیگه حالا فرض کنید شما دختر جوان در منزل نشسته هستید و میخواید ساعت ۸ شب برید تاب بخورید و از بابای محترمتون ماشین میخواید اما باباتون بهتون میگه:"ثروت ملی لیتری ۷۰۰ تومن بخوره توی سرت!!" اونموقع کاملا متوجه میشوید که هدفمند کردن یارانه ها تنها تجملات زندگی شما آدمها بی مغز عقب افتاده رو کم کرده و هیچ فشاری روی شما نداره!!!!

همیشه توی تمام زندگیم سعی کردم خوش بین باشم اما واقعا نمیشه به این اوضاع خوش بین بود .. اصلا نمیشه بین بود چه برسه به خوش بین!!!!

از بقیه چیزا که بخوایم بگذریم رفاه کلا خوب میشه..نون که داریم... مرغ هم که مدتهاست خیلی ها ندارن خوب ما هم روی اونها... گوشت هم که اصلا چیز خوبی نیست و کلی ضرر داره.... سیب زمینی هم که انتخابات مجلس نزدیکه خوب بالاخره میرسه... پیاز هم که کلا هم بوی بد میده و هم اشک در میاره بهتره نباشه... خیار و گوجه هم که فصلش نیست.. روغن و قند و چای هم که هر سه تا مضرن... روغن چربی میبره بالا ... قند دیابت میاره و چائی هم زخم معده..... میمونه یه تخم مرغ اون هم خرجش دوتا مرغه که تخم بذارن تازه مرغ های بدبخت هم که هرچی بدی میخورن!!! خرجی ندارن.... اصلا من طرح میدم دولت بجای پرداخت یارانه نقدی در هر خونه دوتا مرغ بده .. نخند جدی میگم تازه اگه وضع قیمت نفت خوب بشه میشه در هر خونه یه بز هم داد و اونوقت دیگه هم شیر بز دارین و هم تخم مرغ!!!!!

راستی خیلی جالبه بدونین که بهتره برین چراغ سه فیتیله های مامان بزرگا رو هم در بیارین چون بزودی نه میشه با برق آشپزی کرد و نه کسی از پس هزینه گاز بر میاد.... چائی سازها هم که دیگه واسه طبقه مرفه بیدردها هستند!!!!تازه اگه حساب کنید باید بریم همه جنگلای ایران رو ببریم تا هم توی اتیش نسوزن اینقد دردسر بوجود نیارن هم خوب بشه از ذغالشون واسه کرسی هم استفاده کرد!!!
من که نمیفهمم چرا اینقدر شکایت میکنین.. کلیدر رو نخوندین؟؟ برین ببینین که مردم قدیما با چی زندگی میکردن و خیلی هم راضی بودن.. کجا برنج میخوردن؟ کجا هر روز ابگوشت میخواستن؟ یه لقمه نون و پنیر میخوردن و حالشو میبردن... بخدا ناشکری میکنین... میخوان فرهنگ عالی ایرانی اسلامی رو پرورش بدن... خوابیدن زیر کرسی... زندگی گله ای در یک خانه برای همه افراد خانواده... کار و زحمت در خانه و باغ و ... پوشیدن لباس مامان دوز و استفاده از خط یازده بجای همه چیز.... تازه طرح هم دادن که پسرا بیست سالگی و دخترا ۱۶ سالگی ازدواج کنن... بخدا  مردم همین ۱۰۰ سال پیش اینجوری زندگی میکردن.. حالا تو بشین هی غر بزن نق بزن... انقلاب کردیم که به فرهنگ و سنت قدیمی و ایرانی خودمون برگردیم... نه تهاجم غرب بیاد هی بگید برق کو آب کو گاز کو ماشین شاسی بلند بخواین و کاخ بسازین و ..... خاک بر سر همتون که نمیفهمید!!!

تساوی

معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها

لواشک بین خود تقسیم می کردند

وان یکی در گوشه ای دیگر«جوانان» را ورق می زد

برای که بی خود های و هوی می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی های جبری را نشان می داد

با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت:

«یک با یک برابر است...»

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یک نفر باید بپا خیزد

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است

معلم

مات بر جا ماند.

و او پرسید:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز

یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد:

آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود

وانکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت

پایین بود...

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون

چون قرص مه می داشت

بالا بود

وان سیه چرده که می نالید

پایین بود...

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران

از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش  زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت::

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید

یک با یک برابر نیست...

(خسرو گلسرخي)

هر سال توی این روزها کلی غذای نذری پخته میشه.. همه میخوان توی ثواب شرکت کنند و مراد بگیرند.. صف های غذای نذری تا چند کوچه اون طرف تر هم کشیده میشه و کلی هیاهو برای دادن غذای نذری... اینقدر غذا هست که شاید تو تمام این روزها کسی آشپزی نکنه... اما راستش هیچکس بفکر این نیست بغیر از این چند روز کسانی هستند همه سال رو گرسنه هستند و غذا دادن به یه مشت آدم سیر و دارا توی چند روز هیچ فایده ای نداره بلکه کاش توی سال بفکر گرسنه ها باشیم... امام حسین (ع) نیازی به برنج و قیمه و کباب و عدس پلو و آبگوشت نداره بلکه مسلمانان فقیری که سال تا سال رنگ گوشت رو نمی بینن رو باید سیر کرد... اونم نه همه نذر و نذورات رو بذاریم واسه چند روز خاص.. باید توی سال بفکرشون باشیم.... حداقل اگه مسلمان هستین و ادعاتون میشه(بر خلاف من) برید و از حال مردم دیگه باخبر بشید نه باد تو غبغب بندازین که ۶ تا گوسفند برای امام حسین کشتین و کلی پلو خورشت ریختین توی شکم اغنیا!!!!

 

روزی روزگاری

روزی روزگاری دختری بود که اصلا خوشگل نبود... اما زشت هم نبود... یه دختر متوسط بود که برای خودش رویاهایی داشت.. رویاهایی متوسط... اون بلند پرواز نبود... زیاد هم باهوش نبود.. زیاد هم درسخون نبود.. اون فقط یه دختر متوسط بود... یه دختر عادی....

اما یه روزی فهمید توی شهرشون تست میگیرن تا برای پسر حاکم زن بگیرن.. اول فکر کرد اون رو چه به پسر حاکم شهر.. اما بعد گفت که باید دیدن یک مشت دختر که بدنبال خوشبختی هستند سرگرم کننده باشه.. پس اون لباسش رو پوشید و رفت...

همه میدونستن پسر حاکم خیلی دنیا دیده است و خیلی عاقل.. و البته یه ذره هم فیلسوف بود... این پسر حاکم کلی رفته بود درس خونده بود از همه جا تجربه داشت.. حالا هم برگشته بود تا یه زن خوشگل و ناز بگیره و هیچکس تو پوست خودش نمیگنجید... همه دربار به صف بودن و داشتن تدارک میدیدن... مادر پسر حاکم بهش گفت:"نیازی نبود اینهمه دختر جمع کنی... دختر وزیر اعظم زیباترین دختر این مملکته و از همه هم پولدارتره.. بهترین تحصیلات رو داره و باهوش هم هست" اما پسر حاکم فقط لبخند زد و پیش خودش فکر کرد و آخرین فرد در امتحان من حتما همین دختره!!! حاکم گفت:"دختر فلان الدوله زیباترین دختری که من تا حالا دیدم پدرش متمولترین فرد شهره و خانواده او از سرشناسترین ها .. محجوب و سربزیره.. اون رو انتخاب کن" و پسر پیش خودش گفت:"و اون خنگ ترین دختر شهر هم هست!!!" خلاصه همه درباریان سعی می کردن یکی رو به پسر معرفی کنند و سر در بیارن که تست بزرگ پسر حاکم چی میتونه باشه....

جشن بزرگ شروع شد و همه دخترهای شهر سرمه کشیده و خلخال بسته و با ناز و کرشمه وارد شدند... الحق و والانصاف هم اکثرا خیلی خوشگل بودند و دل همه پسرای شهر میسوخت که چرا پسر حاکم نیستند... دختر وزیر لباسی از ابریشم  سفید پوشیده بود و از زیبایی در مجلس میدرخشید... ناگهان چند مرد بلند قامت زیبا و با لباسهای فاخر وارد شدند و مجلس شکل یک مهمانی رسمی به خود گرفت...این چند تا پسر قاپ خیلی از دخترای مجلس رو دزدیدند آنقدر که یادشون رفت پسر حاکم هم وجود داره اما در جمع آنها یک پسر بود که خیلی متوسط بود.. لباس خاصی نپوشیده بود و زیاد به خودش نرسیده بود... کتابی در دست داشت و همه چیز را در آن می نوشت.. به گوشه ای از مهمانی رفته بود و انگار برایش چیزی مهم نبود... پسران زیبا و قد بلند دل دختران مجلس را برده بودند و کسی به او توجهی نداشت... پسرک لاغر و نحیف بود و انگار تنها در دنیای خودش سیر میکرد... چندی گذشت و پسر حاکم وارد شد و همه دختران برای معرفی به او صف کشیدند و هر یک عجله داشتند که در صف جلوتر بایستند... تنها یک نفر زیاد طمعی به صف نداشت و در گوشه ای آرام ایستاده بود و به پسرک نحیف نگاه میکرد به این فکر میکرد که چرا این پسر مینویسد و چه مینویسد...حوصله اش از مهمانی پر از غیبت و حسادت و ... سر رفته بود.. او به درون صف نرفت آرام به کنار پسر خزید و به او گفت :"مرد جوان چه مینویسی" آنچه میبینم"چرا؟ چه چیز برایت جالب است" آنچه که میبینم"تو چه میبینی؟"عروسکانی که برای آنچه بدست نمی آورند می رقصند و نمی دانند در حماقت خود غوطه ورند"آنها برای پسر حاکم می رقصند"تو چرا نمیرقصی؟"زندگی در قصری که نه انتها دارند و نه ابتدا و با مردی که نه وقت دارد و نه دل و با خانواده ای که نه تو را دوست دارند و نه برایت توجه قائلند و همه جا بوی دسیسه و نیرنگ میدهد چه فایده دارد... زن پسر حاکم بیشتر از آنکه خوشحال باشد غمگین خواهد بود..." و تو بدنبال چه هستی؟"راحتی خیال آرامش و خوشبختی... من بدنبال عشق میگردم" و پیدا خواهی کرد"چی؟چه گفتی؟"همیشه آنچه را مییابی که جستجو میکنی؟"و تو کیستی؟"من کسی هستم که آنچه را میبینم برای نزدیکترین دوستم مینگارم . چون او نیز بدنبال عشق میگردد

حتما فهمیدید که چه شده بود.. مرد نحیف بهترین دوست و یار وفادار پسر حاکم بود.. وظیفه سایر دوستان پسر حاکم این بود که با زیبایی ثروت و هوش خود دختران ظاهربین را بخود مشغول کنند و وظیفه او بود که گزارشی بنگارد از آنچه در مهمانی میگذشت.. صحبتهایی که در پشت پرده ها میشد... او در نوشته هایش حسادت دختران را نگاشته بود ... میل به ثروت و قدرت را نوشته بود... درمقابل اسم یکی نوشته بود حسود ... دیگری فریبکار... سومی دسیه کار ... چهارمی بدنبال نام و شهرت  و .... تنها در مقابل یک نفر نوشته شده بود عشق!!!!

پسر حاکم میدانست که بدنبال چه میگردد ... آنکه بدنبال ثروت و قدرت و شهرت نباشد.. مهم نبود تا چه حد زیبا بود یا تا چه حد متمول.. مهم این بود که دلی مهربان داشته باشد و مغزی که کار کند... به آنچه دارد بسنده کند و از داشته هایش لذت ببرد.. همیشه نگران آن نباشد که دیگری ثرومندتر است یا زیباتر یا باهوش تر ... به این ببالد که او شادتر و آرام تر است...

خلاصه دختر قصه ما با دل بزرگ و بدون هیچ توقعی شد زن پسر حاکم.. و او تنها زنی بود که در همه دربار خوشبخت بود... چون او هرگز بدنبال بیشتر داشتن نرفت ... بلکه او تنها به دنبال آرامش رفت و در همان قصر بی انتها و با همان شوهر همیشه مشغول چون آرامش را جستجو میکرد به آن رسید!!!

 

کاش یادمان بماند!!!

تا حالا شده بعد یه مدتی برگردی و ببینی یه چیزی رو که قبلنا خیلی خوب بلدش بودی یا یه احساسی که خیلی شیرین بوده برات رو یادت نیست و دیگه نداریش؟؟؟

اون قدیما وقتی بهد تابستون دوباره میرفتیم مدرسه همیشه تا یکی دو هفته تو نوشتن گیر داشتم... راستش نه اینکه توی همه تابستون یه بار هم خودکار دستم نگرفته بودم یادم میرفت که چطوری باید حروف رو نوشت.. انگار دستم با نوشتن بیگانه شده بود...

حالا هم وقتی به خاطراتم نگاه میکنم میبینم خیلی از چیزایی که قبلا خیلی خوب بلدشون بودم رو فراموش کردم.. نه به دلیل اینکه اون چیزها غلط بودن فقط به این دلیل که مدتهاست استفادشون نکردم...

یادم هست وقتی دانشجو بودیم حتی به ترک دیوار هم میخندیدیم.. نه از این خنده های مسخره امروزی که صدتا گریه پشتشونه.. از اون خنده ها که وقتی کسی میشنید ناخودآگاه احساس شادی میکرد... اما الان وقتی همون ترکها رو میبینم تنها نگران میشم که دیوار کی فرو میریزه!!!!

یادم هست وقتی اردو میرفتیم با همین صدای خر در چمنم کلی آواز میخوندم و از موسیقی هم قد یه بز حالیم نبود و همه هم میگفتن نخون اما روم کم نمیشد اما الان حتی حس گوش دادن به یه آهنگ رو هم ندارم...

آدم وقتی بعضی چیزاشو تو زمان گم میکنه دیگه پیدا کردنشون سخته.. درست مثل همون نوشتم که اگه ننویسی یادت میره باید چطور بنویسی....امیدوارم یادت نره چطوری از ته دل بخندی.. چطوری همه رو دوست داشته باشی.. و چطوری از آنچه که داری لذت ببری....

این آخریش هنوز یادمه... تو هم برو یادآوری کن ... چشم حسود کور بقیشو هم به یاد میارم... به خودم این قولو میدم!!!!!

میدونی بدترین حالگیری دنیا چیه؟؟؟ اینکه بشینی خودتو بکشی یه چیز از مغزت دربیاری بنویسی اینجا و ازش کپی هم نگیری بعد وقتی زدی ارسال قاط بزنه نوشته هم بپره!!! من الان اینجوری شدم پس حالم بدجور گرفته می باشد.....

خانواده.. دسته ... گروه ... تشکل ... جامعه... میهن... دین....

واقعا تا حالا فکر کردین اینا چه نقشی تو زندگی آدمیزاد این موجود دوپا بازی میکنن؟ و اصلا چه معنایی دارند؟؟ هیچوقت فکر کردین اگه نبودند دنیا چه شکلی میشد؟؟

فرض کنید ما آدمها هم مثل بعضی حیوانات بودیم.. تو فصل جفت گیری میرفتیم توی خیابون و یه جفت که بیشتر چشممون رو میگرفت انتخاب میکردیم و بعد تولید نسل و غیره... تو بقیه مدت سال هم واسه خودمون میگشتیم و بیخیال همه ی این سوسل بازیا میشدیم!!!!یا نیازی به داشتن عقیده و ابراز اون نداشتیم ... میگشتیم یه چیز واسه خوردن پیدا میکردیم و بعدش هم میگرفتیم یه جا میخوابیدیم و گاهی هم از ترس یه حیوون قویتر فرار میکردیم!!!

برای بسیاری از افرادی که در اطراف ما وجود دارند خانواده یعنی بخش مهمی از زندگی هر روزه... بخش مهمی که انگار نبودش سبب میشه یه جای خالی بزرگ داشته باشی... خانواده یعنی درگیری هر روز با چند آدم دیگه که بدون اینکه بدونی چرا دوستشون داری و به همه ترجیحشون میدی... وقتی میگم به همه منظورم اینه که مثلا اگه توی یه آتش سوزی باشی و خواهر کوچکترت با یه بچه دقیقا همسن اون وسط آتیش باشن تو نگران خواهرتی و میری تا نجاتش بدی ولی بخاطر اون بچه شاید حتی تکون هم نخوری!!!!!

بعد جالبه ما آدمها به خانواده بسنده نمیکنیم.. ما دنبال یه ارتباط بیشتر هستیم.. یه دسته از آدمهایی که هیچ دلیلی برای کنار هم بودن با آنها وجود نداره .. اما واقعا بهشون نیاز داریم... دسته دوستان.. همسایه ها ... همکلاسی ها ... هم اتاقی ها ... فامیل ها ... آشنایان و هزار کوفت و زهر مار دیگه...و جالبه که برای این افراد هم حق اولویت قائلیم... یعنی اگه یه دوست شما ورشکسته بشه تمام سعیتون رو میکنید که کمکش کنید اما با خوندن یه خبر ورشکستی توی روزنامه هیچ احساسی بهتون دست نمیده.. یا اگه همسایتون پدرش رو از دست بده میرین تا دلداریش بدین اما هیچوقت صفحه آگهی ترحیم روزنامه رو جدی نمیگیرید....

و باز هم سطوح بالاتری وجود دارند... ما باز هم ارتباط پیدا میکنیم ... توی تشکل های سیاسی ... طرفداران یه تیم فوتبال بزرگ ... بینندگان یه سریال معروف ...

و حتی بزرگتر از اون.. ما کشورها رو میسازیم و بخاطرشون حتی میجنگیم... حتی وقتی جنگ هزاران کیلومتر با ما فاصله داریم میریم تا از خاک کشورمون دفاع کنیم... و حتی همزبانانمون رو هم میتونیم ترجیح بدیم!

و بعد میشیم هم دین... هم کیش و هم آئین.... تنها چیزی که بهم وصلمون کرده یه دین و یه عقیده مذهبیه!

فکر میکنید واقعا حاضریم بخاطر عقیده و دین و آئین هم بجنگیم؟بخاطر اسلام  یا مسیحیت و یا دین یهود؟

راستش ما آدمها در همه حال با همه طرز تفکری در انتها نمیتونیم همه رو به یک چشم نگاه کنیم.. ما همیشه تفاوت قائل میشیم ... ما آدمهایی رو که توی خانواده هستن و آدمهایی که توی دسته هستن و آدمهایی که توی تشکل هستن و آدمهایی که توی کشورمون هستن و آدمهایی که هم کیشمون هستن رو ترجیح میدیم و براشون ارزش بیشتری قائل میشیم و همیشه هم همینطوره!!!!

کم کم انسانها دارن یه راه برای برداشتن بعضی چیزها پیدا میکنن.. به وضوح میشه گفت برای من هم کیش بودن اصلا مهم نیست.. من یه مسلمون رو برتر از یه مسیحی نمیدونم... این واقعیت داره؟؟؟؟؟

اگه توی یه موقعیت قرار باشه بین دو نفر ناشناس که توی هیچکدوم از دسته های بالا نیستند- یعنی توی خانواده شما دسته شما تشکل شما و وهم میهن شما نیستند - یکی رو انتخاب کنین تا زنده بمونه مسلمون رو انتخاب میکنین یا مسیحی رو؟؟

در گیومه:"راستش مطمئنا دسته بندی های خیلی بیشتری وجود دارند اما من رمان ننوشتم لپ مطلب رو بگیر و بیخیال بقیه شو!!"

پیاز

تا حالا فکر کردین اگه پیاز بودین چه احساسی داشتین؟؟؟

پیاز چند لایه داره... لایه در لایه.. انگار میتونه با صدتا لایه ای که داره همه درد و غصه هاشو بریزه توی خودش و اینقدر ماسک روی صورتش بذاره که هیچکس نفهمه واقعا چی میگه و چی میخواد... بجاش با بوی تندش بهت میفهمونه زندگی زیاد هم زیبا نیست و بجای روضه خونی با صداقت اشکتو در میاره...

پیاز هیچوقت توی ظرف جلوی مهمون نیست .. پیاز هیچوقت شسته نمیشه تا گازش بزنی... پیاز هیچوقت مورد توجه تو نیست.. خیلی وقتا حتی پوستش نمیکنی چون دستت بو میگیره... هیچوقت ادکلن پیاز نمی زنی... هیچوقت جدیش نمیگیری ... همیشه یه جورایی ازش فرار میکنی...

اما هیچوقت هم یه سفره بدون پیاز پهن نمیشه.. انگار به پیاز نیاز هست تا همه دور هم جمع بشن... تا پیاز نباشه غذایی پخته نمیشه... به هر شکلی سرک میکشه توی خونه شما... یه بار خلالیش میکنی و پیازداغ میشه برای آش رشته... یه بار نگینیش میکنی و میشه پیاز سالاد شیرازی... یه بار رندش میکنی و میشه پیاز کباب کوبیده... به یار چارقاچش میکنی میشه پیاز کنار آبگوشت...

تازه خیلی وقتا حتی نمیذاری پیاز شه تا بیاریش کنار دستت بشونیش... هنوز پیازچه است که داری کنار ریحون و تربچه میخوریش... بعضی وقتها هم درسته میندازیش توی سرکه تا بشه پیاز ترشی و کنار کله پاچه حالشو ببری!!!

در هر صورت اگه پیاز  باشی همه جا هستی اما هیچوت دیده نمیشی.. اگه پیاز باشی همه دوستت دارند و هیچکس دوستت نداره... اگه پیاز باشی با هزارتا لایه بازم باید بری وسط گود و خود واقعیتو به همه نشون بدی..

مهم نیست سر پیاز باشی یا ته پیاز مهم اینه که تو حتی اگه اشک همه رو هم دربیاری بازم وجود داری و بازم باید خودتو ثابت کنی... شاید هیچوقت نذارنت کنار موز و پرتغال اما تو همیشه هستی و همیشه حضور داری... شاید ارج و قربت کمتر باشه و حضورت در ظاهر کمرنگتر اما تو اگه نباشی یه پای کار میلنگه...

من آمدم دوباره ... خوش آمدم دوباره

به هزاران خواننده ای که هر روز منتظر بودن تا من بیایم و دوباره زریات خود را فرمایش کنم سلام میکنم و به اطلاع می رسانم به علت دوباره نه سه باره خواهرشوهر شدن و همچنین داشتن یک عالمه مهمان از راه دور و مازاد بر آن میل نموندن مقدار متنابهی سرماخوردگی و آنفولانزا خیلی این چند روز حالم بد بود و داشتم می رفتم پیش زر زنندگان بزرگ مرحوم!!! واسه همین زر نزدم اما امروز یه چرت و پرتی نوشتم در پائین که اگه حوصله داشتین بخونین!!

از اینکه به زریات من توجه میکنین ممنون.!!

دیگر فرصتی نمانده بود..

دستان نیرومندش در را باز کرد.  هر چند آرام قدم برمیداشت اما صدای قدمهایش دلهره آور بود. به طرف آشپزخانه رفت و بسته بزرگی را که در دست داشت روی اپن قرار داد.کمی به اطراف نگاه کرد. اخم همه صورتش را پوشانده بود.چشمانش به دنبال موجودی نحیف میگشت که همیشه این اطراف میچرخید. به طرف اتاق خواب رفت. آنجا هم خالی بود. انگار همه خانه خالی بود. به آشپزخانه سرکی کشید . هیچ چیز آماده نبود. خشم همه وجودش را فرا گرفت. او کجا رفته بود. چرا در خانه نبود. بدون خبر دادن به او کجا رفته بود.

مانند شیری زخمی به طرف تلفن حرکت کرد. با عجله شماره ای را گرفت. منزل مادرش. بعد از چند بار تماس متوجه شد کسی جوابش را نمیدهد. دوباره شماره گرفت. منزل مادر او. باز هم کسی جواب نداد.

دیشب دعوای شدیدی کرده بودند. آن موجود کوچک بر خلاف ظاهرش وحشتناک بود. ماده شیری در غل و زنجیر که همیشه در مقابل او می ایستاد و میخواست بگوید من هم هستم.چیزی که برای او ناشناخته بود. او ازدواج نکرده بود که فرمانبری کند او زنی فرمانبردار میخواست. زنی برای کارهای خانه و رسیدگی کردن به او. همیشه بحث در منزل آنها بالا میگرفت و در انتها نیروی بازوی او بود که همه چیز را به نفعش تمام میکرد. فریادهایش سبب میشد که او سکوت کند و قانع شود و اگر کارگر نبود همیشه با چند ضربه دعوا به نفع او پایان میافت.

صبح که می رفت او خواب بود. بلند نشده بود و او هم با عجله از خانه خارج شده بود. به یاد شماره موبایل برادر زنش افتاد.خودش را به روی مبل راحتی بغل تلفن پرت کرد و گوشی را برداشت. بلافاصله جواب داد:"بیمارستان الزهرا.. سریع بیا!!!" همه حرف همین بود. بیمارستان... چه اتفاقی میتوانست افتاده باشد.

با عجله حرکت کرد. راه را دو بار گم کرد تا به بیمارستان رسید. با عجله به قسمت پذیرش رفت اما قبل از آنکه بخواهد سوالی بپرسد مادرش را دید. با چشمانی گریان و صورتی خون آلود. چه اتفاقی میتوانست افتاده باشد. ناگهان کسی با حرکت دستی سهم آگین به او یورش برد . مشتی که به چانه اش خورد او را نقش بر زمین کرد. به یاد دیشب افتاد. او نیز با مشتی کسی را مجبور به سکوت کرده بود.

اتفاقات پشت سر هم افتاد. پشت در اتاق عمل همه صف کشیده بودند. و او گیج و منگ بعد از کلی دعوا تازه فهمیده بود که زنش خود را از طبقه چهارم ساختمان به پائین پرت کرده و او و جنین داخل شکمش در حال مرگ هستند. به موجود کوچکی فکر کرد که در تمام این مدت سعی داشت به او بفهماند وجود دارد و تلاش میکرد دیده شود. به یاد تهدیدهایی افتاده بود که همیشه به آنها میخندید. به یاد صورتی افتاد که نه از درد جسمی بلکه از درد روحی همیشه در هم بود. به یاد خواهش های مکرری افتاد که از او درخواست داشت حق زندگی کردن و شاد بودن را برایش قایل باشد. چگونه او حتی متوجه نشده بود که همسرش بار دار است. اگر او سالم از اتاق عمل بیرون می آمد.. آیا فرصتی برای او باقی مانده بود؟

پایان یک ماجرا

برگهای پائیزی را زیر پایش خرد میکرد. صدای آنها او را به  روزهای خوب گذشته میبرد . روزهایی که حتی پائیزش هم نوای شادی بخشی داشت. به یاد غروبهای پائیزی افتاد که در همین پارک بارها و بارها او را دیده بود. همه آن ترسها و دلهره ها را به یاد آورد. چقدر آن لحظه ها باشکوه بود. به نیمکت همیشگی خودشان رسید. پشت درختها در گوشه دنج پارک جایی که از چشمان خیلی ها مخفی شده بود. نیمکت خودشان. بر روی نیمکت نشست و به سالهایی که گذشته بود فکر کرد.. احساس کرد نوجوانی بیش نیست... به عقب نگاه کرد جاییکه همیشه خواهرش رویا می ایستاد تا اطراف را بپاید تا غریبه ای نزدیک نشود. جای رویا خالی بود. جای لبخندهای صیمانه اش. به راه سیمانی نگاهی انداخت. راهی که برای اولین بار برادرش مچ آنها را گرفته بود. به یاد آورد چقدر آنروز ترسیده بودند. هم آنها و هم رویا که به عنوان شریک جرم با آنها بود. چقدر سختی کشیده بود تا ماجرا به خوبی تمام شود... تا ماجرا به خوبی تمام شود.. تا ماجرا به خوبی تمام شود.. عجب پایان خوشی داشت ماجرا!!! لبخند تلخی به گوشه لبش نشست...

سالها پیش رویایی داشت از زندگی کردن.. از لحظه های ناب عاشقی.. گمان میکرد عاشق شدن و عاشق بودن زیباست... به دنبال عاشقانه زندگی کردن بود... کی و کجا آن رویا را از دست داده بود نمی دانست اما امروز همه ی آنها خواب و خیالی بیش نبود که در گذر سالهای سخت ناپدید شده بود...

آنروزها در بیخبری و بی خیالی بود.. بزرگ نشده بود تا بداند عالم بزرگترها پر است از چیزهای زشت و تلخ... پر است از خیانت و دروغ.. پر است از حس دلتنگی.. پر است از جنجال و دعوا.. از حق و حق گرفتن... گمان میکرد اولین عاشق روی زمین است و همه آن داستانها تنها برای دلسردی اوست. به یاد آورد چگونه همه او را می ترساندند.. چقدر خوشخیال بود که باور نکرد زندگی بی رحمتر از آن است که میبایست باشد...

با یاد آورد چگونه همه او را از احساس زودگذر پسرک ترساندند. گفتند او بچه است و او نفهمید که این حرف چقدر معنی دارد.. حرفهایش را تکرار کرد:"هرگز با تو عشقو تجربه نکردم.. اونکه ما با هم داشتیم بچه بازی بود.. یه پسربچه ۱۸ ساله چی میفهمه که منو انداختن تو زندگی با تو... خسته شدم... فقط دلم میخواد آزاد باشم!!!!"

آزادی.. واژه جالبی بود... آزاد باشد.. آزاد باشد از مسئولیتی که او را می ترساند. آزاد باشد و با همسن و سالان خود به عیش بپردازد.. آزاد باشد تا به گردش برود.. به مهمانی برود .. و آزاد باشد که عاشق بشود!!!!!!!!

مرور کرد بهایی را که داده بود.. سالهایی را که گذشته بود و فرصتهایی را که از دست داده بود.. بیاد آورد قلبها و غرور هایی را که نابود کرده بود و دلهایی را که شکسته بود. بیاد آورد نگاه سرخورده اطرافیانش را.. و شروع کرد به شمردن.. باید پلهایی را که پشت سر خراب کرده بود را می شمرد... و به بزرگترین سوال زندگیش پاسخ میداد:"تقصیر کی بود؟؟"

مقصر واقعی چه کسی بود. او که در نوجوانی عاشق شده بود و به دنبال عشقش پرکشیده بود تا او را در دام خود بیاندازد و موفق شده بود تا پسر رویاهایش را بدست آورد؟ پسری بچه ای که خود را وارد بازی عشق کرده بود و با دادن بهایی به بزرگی خانواده اش عشقش را بدست آورده بود و وقتی بزرگ شده بود تبدیل به مردی شده بود که بعد از گذشت چند سال از زندگی مشترکش تازه زن رویاهایش را یافته بود عاشقش شده بود و تمام تلاشش را برای بدست آوردن آن زن میکرد؟و یا زنی که در مقابل ابراز علاقه خالصانه مرد تسلیم شده بود و دل در گرو مردی با هزاران مشکل گذاشته بود ؟

به آرامی از روی نیمکت بلند شد... شوری اشکهایش را روی گونه اش حس کرده بود.. خیانت.. خیانت و باز هم خیانت... چگونه هرگز به او فکر نکرده بود... چگونه آن زن را به او ترجیح میداد؟به چه راحتی به او گفت که جانش را برای آن زن می گذارد.. زنی که نه زیباتر از او بود.. نه باهوشتر.. چه چیز در آن زن وجود داشت.. دیشب جوابش را گرفته بود:"اون دست نیافتنیه!!! چند ماه دنبالش بودم تا راضی شد و قبول کرد.. هنوز هم تا حرف تو میشه میخواد بکشه کنار.. اون مهربونه.. اون آرامش بخشه.. وقتی کنارشم نگرانی ندارم.. اون شخصیت قوی داره.. خیلی مهربونه و از همه مهمتر اون صادقه و به من اعتماد داره!"

او یک زن معمولی بود نه آن شهزاد زیبا رو که همسرش از او ساخته بود... او هم یک انسان بود .. به یاد آورد در تمام این سالها هرگز محبتی در چشمان همسرش ندیده بود اما حتی وقتی درباره آن زن حرف میزد برق محبت در چشمانش بود...

پاهایش از حرکت ایستاد.. این حتما سایه او بود.. سایه او در پشت درخت ... همان درخت روبه روی نیمکت.. پس او برگشته بود تا او را به خانه ببرد... به دنبال او آمده بود.. کابوسهای جدایی تمام شده بود..پس بحث های دیشب به نتیجه رسیده بود...به طرف نیمکت خودشان رفت.. سایه به طرف نیمکت رفت و نشست.. و او به کنار سایه خزید.. به بالا نگاه کرد.. به چشمان او  که به سمت درخت خیره بود.. او هم به یاد گذشته ها افتاده بود... او هم به گذشته زیبایشان در این مکان فکر میکرد.. ناگهان سایه سرش را تکانی داد تا مگسهای خاطراتش را بپراند.. به سمت دیگر نیمکت خزید تا تماسی با او نداشته باشد.. در چشماش چیزی بود که او را ترساند...احساس خالی بودن و تهی بودن ... چیزی شبیه یک خداحافظ ... و شاید این پایان یک ماجرا بود!!

روزها از پس هم میگذرند و سیر طبیعی زندگی هم می آید و می رود و انگار نه انگار این جوانی ماست که به بیهودگی سپری می گردد ... گاهی اوقات دلمان می خواهد بپریم بیرون داد بزنیم ای جوانان برومند ایرانی تا کی سرمان باید زیر برف باشد و فقط به گذشت زمان نگاه کنیم و هیچ هیچ هیچ کاری نکنیم !! اما بعد یادمان می آید که خوب جوانان برومند ایرانی چهکار کنند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چند وقت پیش شاید حدود یکسال و اندی پیش جوانان ایرانی فکر می کردند می توانند کاری کنند و کاری کردند کارستان... فکر نکنید تمام شده و هیچ چیزی در بر نداشته...     آبروی ایرانی و ایرانی بودن ما حفظ شد حتی اگر این تنها حاصل آن همه بود باز هم کم چیزی نیست!!!

امروز از نوجوانی مطلبی دیدم ... در قسمت لینک به بی پرده سری بزنید... نویسنده نوجوانی بیش نیست اما انگار همه تکانی خورده ایم انگار همه میفهمیم مشکل از ماست از همه ما از طرز نگاه ما از شیوه فکری ما ... و این کم چیزی نیست... این همان چیزی است که باید بعضی ها نگرانش باشند..

ما جوانیمان را داریم در نادانی و بیی خبری به باد میدهیم... امیدوارم دیگران چنین نباشند... و ما را نیز از این خواب غفلت بیدار کنند!!!!

نگرانم!!!!!

هیچوقت نفهمیدم کی و از کجا میشه یه موضوع خوب پیدا کرد و اصلا چجوری میشه نوشتن رو درست و اصولی شروع کرد.. همیشه اینجوری شروع میشه که پای کامپیوتر بشینی و کلمات رو تایپ کنی و کم کم نرم نرمک بفهمی میخوای در مورد چی بنویسی ... راستش یکی از کسانی که خیلی دوسش دارم بشدت بیمار شده و کلا دل و دماغ نوشتن ندارم اما شروع کردم تا شاید یه چیزی به ذهنم برسه و در موردش بنویسم.الان چند وقته دارم سعی میکنم از پس اتفاقاتی که داره دور و برم میافته بربیام و یه جورایی همچنان زندگی با کیفیتی داشته باشم اما انگار خیلی سخت شده که آدم بیخیال همه چی بشه!! راستش اونقدر نگران همه چیز هستیم که گاهی وقتا یادمون میره نگرانیم برای زندگی کردن نه زندگی میکنیم برای نگرانی!!!!

گفتم نگرانی !!!! شاید موضوع خوبی باشه برای نوشتن!!!

تا حالا درست فکر کردین چرا و برای چی نگران میشیم؟؟اصلا چه چیزهایی باعث نگرانی هستند؟چی میشه که احساس می کنیم نگرانیم و نگران چی هستیم؟؟ و ....

۱- بعضیا نگران موقعیت شغلیشون میشن اونم تو این دوره که فرط و فرط تعدیل نیرو و بسته شدن و اخراج و ... داریم

۲- بعضیا نگران زندگیشون میشن اونم تو این دوره که همش حرف بی وفایی و جدایی و طلاق و قانون حمایت از خانواده و زن دوم و فرهنگ اعراب و جلوگیری از فساد و .... محفل ها رو گرم میکنه! 

۳- بعضیا نگران سلامتیشون میشن اونم تو این دوره که همش مردم سکته می کنن و سرطان میگیرن و آنفولانزای سوسماری میاد و ....

۴-بعضیا نگران مسافراشونن اونم تو این دوره زمونه که همش حرف سقوط هواپیما و خارج شدن از ریل و چپ شدن اتوبوس و تصادف ماشین و ... است.

۵- بعضیا نگران آیندشونن تو وضعیتی که اگه قبول بشی و بری دانشگاه آخرش به هیچ چی نمی رسی و اگه قبول نشی هم خوب خاکی نداری تو سرت بریزی!!!

۶- بعضیا نگران بچه هاشونن اونم تو این روزگار که همش حرف کراک و شیشه و اکس و ... است.

۷- بعضیا نگران آبروشونن تو جامعه ای که همش حرف تجاوز و رابطه نامشروع و بچه بی پدر و .... است.

۸- بعضیا نگران خرج و برج زندگی و زنده موندن تو شرایط سختن اونم تو زمانیکه مدام اسم سهمیه بندی بنزین و برداشتن یارانه ها و تصویب قطعنامه و تحریم و حمله و جنگ و .... به گوش میرسه!!

۹- بعضیا نگران کورور کورور پولشون هستند که تو بانکهای خارجی گذاشتن و هر لحظه ممکنه بلوکه بشه!!

۱۰- بعضیا نگران نون توی سفرشونن اونم وقتیکه همه چیز از سفرشون حذف شده و نفت سرسفرشون که نیست توی بخاریشون هم گاز نیست و توی حسابشون هم پول نیست و توی کمدشون هم لباس نیست و روی لباشونم مدتهاست که خنده نیست!!

۱۱- بعضیا نگران قدرتشونن اونم تو برهه ای که همه مردم نگران موارد بالا هستند و فکر میکنن اونایی که قدرت دارند مسبب همه ی این بدبختیا هستند.

واقعا نظر شما چیه؟؟؟ 

سلام سلامتی میاره!!!

از قدیم گفتن سلام سلامتی میاره.. اما من همیشه بعنوان یک آدم مهم برام سوال بود که چرا؟ خوب مگه گفتن یه سلام چه خاصیتی داره که سلامتی میاره؟؟ این واقعا برام جای سواله... شما باید بدونید برای اینکه آدم مهمی باشید باید زیاد سوال کنید و سعی کنید جوابش رو از زریات مهم خودتون بدست بیارید!!!

برای همین من اومدم اول ببینم اونایی که سلام نمی کنن مریض می شوند یا نه؟؟ راستش وقتی یه کم در اطرافم نگاه کردم دیدم اصولا آدمایی که سلام نمیکنن همشون یه جورایی مشکل دارند اما من نمیدونم بخاطر سلام نکردن مشکل دارند یا سلام نمی کنن چون مشکل دارند!!!!!!!!!!!!

در دومین قدم تحقیقم اومدم دوباره در اطرافم نگاه کردم تا بفهمم آیا لفظ سلام مهمه یا مثلا درود Hi و Hello و بقیه هم سلامتی میارن.. راستش دیدم اصولا چون خارجکی ها از ما سالم تر هم هستند پس شاید واسه اونا کارآمد تر هم باشه!!!

در قدم سوم رفتم ببینم سلام کردن چه خاصیتی داره... مطمئنا اولین نکته مهم و اساسی سلام کردن برقراری یه ارتباط است و با سلام کردن تو به طرف مقابل نوعی نگاه مهربانانه داری... و وقتی سلام می شنوی و جواب میدی احساس میکنی یه جورایی مهم هستی و یکی به فکرت هست و برات ارزش قائل می شود... همین ارزش گذاری اجتماعی انگار برای آدمها سلامتی میاره که اگر سلام نکنی و فکر کنی همه بز هستند خودت از بقیه بزتر میشوی!!!!!!!

راستش بعد از چند بررسی کلی متوجه شدم ما آدمها خیلی برامون مهم است که وقتی یه آشنا دوست و یا همسایه میبینیم فکر نکنه ما وجود نداریم و سرش رو نندازه پائین بره پی کارش..اما بدتر از اون وقتی سلام میدیم و کسی جواب نمیده اونوقت ناامید میشیم و در درون خودمون فکر میکنیم کوچیک شدیم واسه همین جواب سلام واجبه

پس در کل فکر میکنم اگه دوست دارین شخصیت یک نفر رو خرد کنین و حالشو بگیرین بهترین روش اینه که بهش سلام نکنین و اگه واقعا باهاش دشنمی دارین تمام سعیتون رو بکنین که بهتون سلام کنه و شما جواب سلامشو ندین!!!!!

نمی دونم در باره روز بوسه و آغوش در خارجه چیزی شنیدید یا نه!!من هم اطلاعاتم زیاد نیست اما میدونم یه روزه که چند نفر جوون بیکار جمع میشن توی یه خیابون و هرکسی رو که رد میشه به یه آغوش گرم مهمان می کنن و عقیدشون اینه که این آغوش گرم سبب دلگرمی و بالا رفتن روحیه افراد میشه... راستش من فکر میکنم تو فرهنگ ما سلام هم همین جایگاه رو داره!!!

 اگه میخواین به همنوعانتون کمک کنین و سلامتی جامعه رو بالا ببرید واقعا به شخصیت هر ننه قمری که از کنارتون رد میشه احترام بگذارید و با یک سلام و یک لبخند و چند ثانیه وقت به اون فلک زده حس مهم بودن و دیده شدن بدین... و البته با جواب سلام رسا به شخصیت طرف مقابلتون احترام بگذارید و باور کنید سلام سلامتی میاره!!!!!

خوشبخت یا بدبخت؟؟؟؟

اینکه واقعا اتفاقاتی که در اطراف ما میافته چقدر مهمه و چه تاثیری روی زندگی ما میذاره نسبیه!!! در اون لحظه آدم فکر میکنه تمام زندگیش زیر و رو شده و دیگه کارش تمومه یا بالعکس همه زندگیش ساخته شده و مشکلات همه حل شدن اما بعد از مدتی میفهمه که هیچ چیز زندگی مسخره و یکنواختشو عوض نمی کنه و خوشبختی و بدبختی با یک اتفاق شکل نمیگیره. بطور کلی من معتقدم بدبختی و خوشبختی انسانها به هیچ چیز بستگی نداره مگر اینکه آدم بخواد خوشبخت باشه و یا بدبخت!! یعنی حس و حال آدم چجوری باشه.. واسه همینم هست بعضیا میگم از بیرون مردم رو میسوزونیم از تو خودمونو!! این همون نگرش احمقانه بدبختیه!! چون بدبختیه واقعی رو همه میبینن و میفهمن .. آدمایی که تو اوج خوشبختی احساس خوشبختی نمیکنن تنها دلیلشون خودشون و شخصیت خودشونو.. فکر میکنم همیشه میشه تو اوج مشکلات و سختی ها برای داشتن بعضی چیزهای خیلی خیلی بی ربط احساس خوشبختی کرد

چند وقت پیش یکی از دوستام به مشکل مسخره و فوق العاده سختی برخورد کرده بود که نمی شه الان توضیحش داد.. من وقتی فهمیدم گفتم عجب بدبختی!!! اما خودش گفت با وجود همه مشکلات بخاطر اینکه احساس میکرده یک نفر همراهش هست اصلا احساس بدبختی نکرده... فکر کنم اینجور آدما خوشبختن ... خیلی خوشبخت.. چون مشکلات زندگی و درد و رنج اون هیچوقت تمومی نداره اما اینکه بتونی تو اوج مشکلات همیشه یه دلگرمی و یه دلخوشی برای خودت داشته باشی خیلی خوبه!!!

برعکس کسی رو میشناسم که از نظر من همه چیز داره... بغیر از یه همسر خوب که همه زندگیش اونه .. یه خانواده خوب که مواظبش هستند.. کلی پول ... کار مناسب و یه کوچولوی نازنازی ... کلی هم آزادی داره که واقعا هر کاری دلش میخواد بکنه .. اما راستش بدبختی توی صورتش داد میزنه... تقریبا از هیچی راضی نیست و به طور احمقانه ای همیشه شاکیه!!! این جزو شخصیتش شده که کلا راضی نباشه و همش خودش و اطرافیانش رو اذیت کنه!!

من احساس میکنم زیادی دلخوشم اما وقتی روراست باشم میبینم تا حالا تو زندگیم با مشکل جدی برخورد نکردم.. همیشه مشکلات کوچک بودن.. فکر کنم جزو دسته اول نیستم اما مطمئنا جزو دسته دوم هم نیستم.. همیشه سعی میکنم شاد باشم و بیخیال.... اما خوب گاهی وقتها هم نمیشه زیاد بیخیال بود.. کاش میشد!!!

ورزش

هیچکس تا حالا نگفته ورزش بده ... یا ورزش کردن یک حرکت مزخرفه .... یا ورزش اصلا بدرد نمی خوره ... یا ورزش کل بدن آدم رو از بین میبره... و پرخوری چیز خیلی خوب و لذت بخشیه.. تنبلی و تن پروری خیلی حال میده و کلا از قدیم گفتن یه من گوشت صدتا عیب شرعی رو میپوشونه!!! راستش هیچکس این حرفا رو نمی زنه اما باید بهتون بگم که تقریبا ۸۰ درصد آدما به این موضوع اعتقاد دارند البته منظور از آدم اجنبی و بیگانه و غربی و جاسوس نیست... اهالی محترم کشور عزیزمون است که زیر سایه پرعطوفت ولایت و پراقتدار دولت مکرمه زندگی می کنند!!! البته باید گفت بسیجیان عزیر هم ورزشکارن من خودم یه سال رفتم اردو بسیج تو دبیرستان و عضو تیم بسکتبال بودم دیدم همه بسیجیان ورزشکارن!!!بخدا باور کنید من تو تیم بسکتبال بودم!!

اما غرض از زر نمودن این حرفا این بود که جدیدنا ما به سرمان زد سطح سلامت و فرهنگ خودمان را بالا بیریم و برویم در یک کلاس ورزشی ثبت نام کنیم شاید قوزمان برطرف شود و کمی سرحال و شاداب و سالم و سلامت و تندرست و ... شویم.رفتیم در باشگاه ورزشی که همین نزدیکیا بود ثبت نام کردیم در رشته آیروبیک!!!گفتند شبیه به رقص است و آسانتر است و خیلی خوب است و اندام را زیبا می کند و برای قلب و چربی و قند و شکم بر آمده و هزار درد مرض دیگر خیلی خوب است. ما هم خوشحال بودیم که نه تنها سطح سلامت خود بلکه سطح سلامت جامعه را نیز بالا میبریم.

اوایلش هم خیلی خوب بود. خلقمان سرجا آمده بود و وبا نوای موسیقی جیگیلی جیگیلی و ماشین ممد قناری حرکات موزون میکردیم به نام ورزش و کلی هم حال میداد. اما کم کم بساط خیلی چیزهای دیگر شد.

اولا هرکی ما را میبیند می گوید تو برای چاقی آمدی یا لاغری؟؟ تو که خوبی؟؟؟ چه مرگته؟؟ وقتی میگوییم ما برای سلامتی میآییم ما را به باد تمسخر میگیرند که برو بابا!!! سلامت کیلویی چند!!پولت رو از سر راه آوردی!!حالا مگر هزینه این ورزش دردخورده بدبخت مادرمرده در ماه چقدر است؟؟ماهی ۳ جلسه در هفته یعنی ۱۲ جلسه در ماه ۱۰۰۰۰ تومان.. همین خانم ها خرج مش و هایلایت و کوفت و زهرمارشان در ماه میشود ۳۰۰۰۰۰ تومان نگران ده تومن بابای بازنشسته منن!!! والله به خدا عجب مملکت گل و بلبلی داریم ما!!!!

دوما ما تند تند حرکات استاد را دنبال میکنیم.. خوب استعداد یادگیری من از بچگی خوب بود... همه چپ چپ نگاهمان می کنن که تو اگه همه رو نری اون آسونتر میگیره!! کسی نیست بگوید پدر نیامرزیده با خودت هم تقلب می کنی؟؟؟مگه نیامدی چشم حسود کور ورزش کنی باربی شوی خوب جون بکن ورزش کن ارواح خاک بابات!!!

سوما اولش بودیم ۱۰۰ نفر جای سوزن انداختن نبود فکر کنم چند روزه دیگر بشویم سه نفر ... من و آبجی و مربی!!!! آخه خانم ها فکر میکردن توی یک ماه از گوریل انگوری تبدیل به نیکول کیدمن می شوند نمی دانستند که مرارت ها و نخوردن ها و دویدن ها داره!!!!

به همه دوستانی که عاشق خوردن از زیر کار دررفتن خوابیدن تنبلی هستند و عادت دارند دوکیلو تخمه پای سریال تموم کنن پیغام میدم ورزش برای سلامتی بدن لازمه نه برای وزن کم کردن ورزش راهی برای شاداب ماندن و سرحال بودنه نه شکم آب کردن ورزش نیاز به تمرکز و یادگیری داره نه دیمی کار کردن و از همه مهمتر ورزش نیاز به پشتکار داره و جادوگری نمیکنه!!

برید از تمام ورزشکاران و بسیجیان مخلص یادبگیرید پشتکار استعداد و توانایی های خودتون رو دست کم نگیرید تا بتونید مثل اونها قوی محکم و سنگ باشید و به اسلام و مسلمین جهان کمک کنید!!!خاک بر سر همتون که اینقدر احمقید. زرایض من تموم شد. خوش باشید و توصیه های ایمنی من رو هم جدی بگیرید.

ببخشید

نمی دونم اصلا کسی به اینجا سرمیزنه یا نه اما بخاطر اینکه چند روزه زر نزدم از همه دوستان معذرت میخوام!! راستش احوالم خوش نبود دلیلش هم به هیچکس مربوط نیست